Sitare gökhan özcan gülşen özdemir



Söylemeye cesaret edemediğimiz bir söz, kim bilir neyi, neleri, ne kadar eksik bırakıyor.
Zamanında kalkmayan bir otobüs, yerine ulaşmayan bir mesaj, meşgul çalan bir telefon, üstünde durulmayan bir beklenti, önemsenmeyen bir hayal, adı konmayan bir muhabbet, ifade edilmemiş bir pişmanlık, kim bilir kimi, kimleri, neresinden, ne kadar kırıyor. Dikkatsizlikten, özensizlikten, gamsızlıktan türetilmiş kabalıklarımız yüzünden kim bilir kimin canı, nasıl, neresinden acıyor da hiç farkına varmıyoruz. Önü alınamayan bir çekingenlik, tarif edilemeyen bir ürküntü, aşılamayan bir kırılma korkusu, bastırılamayan bir telaş, her şeyi birbirine katan, karıştıran, acayipleştiren bir heyecan, kim bilir birini, birilerini, şu kalabalık ve koskoca dünyada ne kadar yalnız, nasıl da tek başına bırakıyor.

Gökhan Özcan